Supermarine Spitfire
Brytyjski myśliwiec z charakterystycznym eliptycznym skrzydłem, symbol obrony Wielkiej Brytanii podczas bitwy o Anglię.
Opis
Supermarine Spitfire został zaprojektowany przez Reginalda J. Mitchella jako wysoko wydajny samolot myśliwski o krótszym zasięgu, który miał stanowić trzon brytyjskiego lotnictwa myśliwskiego. Konstrukcja charakteryzowała się wyraźnym eliptycznym skrzydłem z wpuszczonymi nitami, co pozwalało osiągać wyższe prędkości niż większość współczesnych maszyn. Pierwszy prototyp wzbił się w powietrze 5 marca 1936 roku, a po drobnych poprawkach w czerwcu tego samego roku zamówiono pierwszą serię 310 egzemplarzy pod nazwą Spitfire. Produkcja była technologicznie wymagająca, zwłaszcza ze względu na nowoczesne skrzydło, co spowodowało opóźnienia w rozpoczęciu produkcji.
Samolot był całkowicie metalowym dolnopłatem o konstrukcji półskorupowej, z prostymi powierzchniami ogonowymi i chowanym podwoziem. Ważnym elementem konstrukcyjnym było geometryczne skręcenie skrzydła, które poprawiało zachowanie przy przeciągnięciu. Spitfire był napędzany rzędowymi silnikami Rolls-Royce Merlin, a później także mocniejszymi silnikami Griffon, co umożliwiło powstanie wielu wariantów o różnych osiągach i uzbrojeniu. Łącznie powstało 24 wersje z wieloma podwariantami, które różniły się silnikami, uzbrojeniem lub wyposażeniem.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Wielka Brytania |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1938 |
| Załoga | 1 |
| Napęd | silnik Rolls-Royce Merlin (później Griffon) |
| Uzbrojenie (wczesne wersje) | 8× karabin maszynowy 7,7 mm |
Służba i użycie bojowe
Spitfire stał się legendą bitwy o Anglię, gdzie wraz z Hurricane'ami tworzył podstawę brytyjskiego lotnictwa myśliwskiego. W trakcie wojny był używany na frontach europejskim, śródziemnomorskim, pacyficznym i azjatyckim oraz pełnił różne role – od samolotu myśliwskiego przez myśliwsko-bombowy aż po samolot rozpoznawczy. Po bitwie o Anglię zastąpił Hurricane'y jako główny typ myśliwski RAF i był używany także w Afryce Północnej, Włoszech, Australii, Birmie i innych regionach.
Samoloty Spitfire używało większość lotnictw alianckich, w tym Kanady, Australii, Republiki Południowej Afryki, Nowej Zelandii, USA, Polski, Czechosłowacji i innych. Po wojnie służyły w wielu krajach i brały udział na przykład w greckiej wojnie domowej oraz wojnie o niepodległość Izraela. Spitfire pozostawał w służbie aż do lat pięćdziesiątych XX wieku.
Warianty
Ciekawostki
- Spitfire był jedynym brytyjskim samolotem myśliwskim produkowanym przez całą drugą wojnę światową.
- Zbudowano ponad 20 300 egzemplarzy wszystkich wersji Spitfire'a.
- Wersja morska Seafire nie była całkowicie odpowiednia do operacji na lotniskowcach ze względu na konstrukcję podwozia.
- Najskuteczniejszym pilotem na Spitfire był James Edgar "Johnnie" Johnson z 34 potwierdzonymi zestrzeleniami.
- Prawie 60 Spitfire'ów pozostaje zdolnych do lotu, a wiele innych jest wystawionych w muzeach na całym świecie.
Najczęstsze pytania
- Kto był głównym konstruktorem Spitfire'a?
- Głównym konstruktorem był Reginald J. Mitchell, po jego śmierci w 1937 roku zastąpił go Joseph Smith.
- Jakie było główne uzbrojenie Spitfire'a LF Mk.IXC?
- Dwa działka British Hispano Mk.II kaliber 20 mm i cztery karabiny maszynowe Browning Mk.II kaliber 7,7 mm.
- Które państwa używały Spitfire'a po drugiej wojnie światowej?
- Wśród użytkowników były między innymi Szwecja, Włochy, Syria, Dania, Norwegia, Turcja, Kanada, Holandia, Francja, Portugalia, Czechosłowacja, Hiszpania, Polska, Rodezja, Jugosławia, Hongkong, Birma, Izrael i Zjednoczone Królestwo.
- Jaka była maksymalna moc silnika Rolls-Royce Merlin 66 w wersji LF Mk.IXC?
- Maksymalna moc wynosiła 1705 koni mechanicznych (1271 kW) na nominalnej wysokości.